All Posts

Een indringend, poëtisch verhaal over een snackbaravond in een verpleeghuis. Over zorg, schaamte en verwondering in de dementiezorg.

Publicatie over Met Zachte Verwondering in Zenderstreeknieuws. Over kunst, herinnering, dementie en het ontstaan van nieuwe ruimte in Museum IJsselstein.

Een poëtische vertelling over verwarring, zorg en mededogen. In een verpleeghuis vol rituelen, liedjes en misverstanden zoekt een dochter haar vader — en vindt verwondering in de stilte tussen hun woorden.

Een ontroerend verhaal over klank, geheugen en verzet. Wanneer muziek bedoeld is om te troosten, roept ze juist herinneringen aan oorlog op. Een subtiele, zintuiglijke vertelling over een vader, een dochter en de stille kracht van luisteren.

Er zijn zinnen die alles samenvatten. Bij ons thuis was dat: “Putje moet schoon.” Mijn vader zei het alsof hij de wereld redde. Tien dagen chemo en mijn haar gaf zich over. Plukken vielen, slierten gleden richting afvoer. Hij stond in de deuropening, keek niet naar mij maar naar het putje. “Putje moet schoon,” zei hij. Hij zei het niet één keer, maar steeds opnieuw, alsof herhalen hielp. Alsof het schoonhouden van leidingen iets recht kon zetten dat niet meer te redden viel.

Een ochtend in de dagbesteding van mijn vader. Een koffietafel, een opmerking, en de stilte die alles zegt. Een verhaal over zorg, waardigheid en verwondering – en hoe een pan soep soms genoeg is.

Een verse bloemkool die “niet past” zet een verpleeghuis op scherp. Over treurig eten, een frivole vrijwilligster, protocollen—en hoe verwondering via geur en smaak de mens weer aan tafel zet.

Aan de waterkant, in Pot 1 van de jachthaven van Marnemoende, gebeurde iets bijzonders. Tussen de boten, het riet en een verdwaalde meeuw...

In zaal 2 van infusenland ontmoet ik de panterdame uit Zuilen, met haar kopertint, krullen en luidruchtige moed. Tussen chemo’s, wenkbrauwen en gouden sieraden laat ze zien dat iedereen anders omgaat met ziekte en verlies. Een verhaal over overleven, absurditeit en verbondenheid.

Op de deur hangt een A4’tje.  CORONO, staat er.  In hoofdletters.  Comic Sans, punt 16.  Voor de deur staan drie overvolle rekken,...

Er zijn van die dagen waarop ik me onderdeel voel van een absurde theatervoorstelling. Decor: een verzorgingshuis. Rekwisieten: grote...