Bij Hilversum linksaf
- Tamaar Toth Varju
- 23 uur geleden
- 2 minuten om te lezen
Hij miste vaker afslagen.
Verdwaalde.
Kwam te laat op afspraken.
Als hij weer ergens in Nederland opdook waar hij niet wezen moest, vroeg ik
“hoe ben je gereden pap?
Zijn antwoord was steevast:
“Bij Hilversum linksaf.”
De eerste tekenen zijn niet zo duidelijk.
Ze zijn aanwezig in kleine dagelijkse details.
Voor wie het niet wil of kan zien is het moeilijk te begrijpen.
Het verlies van controle werd steeds opvallender.
De afstandsbediening van de televisie werd een obsessie.
“Hij doet het niet” zei mijn vader dan.
Met zijn vingers driftig op de kleine knopjes drukkend.
Het ding vloog nogal eens door de woonkamer, als het hem niet lukte het 8 uur journaal op de televisie te krijgen.
“Dan kijk je toch niet” zei mijn moeder.
Als ik in het weekeinde langskwam vroeg mijn vader; “kun jij het maken?”
“Kom,” zei ik dan. “Ik laat je zien hoe je de tv aan moet doen.”
Tussen de lagen plakband op zoek naar de aan en uitknop.
Urenlang zat ik met hem samen op de bank.
Met engelengeduld legde ik opnieuw uit hoe hij van zender moest wisselen.
Ik tekende stappenplannetjes met kleurtjes en nummers.
Het begon opvallend te worden, dat ik deze stappen vervolgens bij elk bezoek opnieuw moest tekenen en uitleggen.
Later vond ik ze terug in zijn tekenmappen.
Gele plakbriefjes met zijn prachtige handschrift.
Kleine aantekeningen om grip te houden op de dingen die langzaam verdwenen.
“Jij kan niet tekenen”, zei mijn vader steeds vaker.
Vooral op momenten dat het hem niet lukte om de tv zelf aan te zetten.
“Dan kijkt hij toch niet” zei mijn moeder nog steeds.
Het gebeurde op meer plekken.
Bij het schaken, waar hij altijd drie zetten vooruit dacht, verdwenen langzaam zijn volgende stappen.
Als hij verdwaalde konden we hem niet bereiken op zijn 06.
“Mijn telefoon weigerde,” zei mijn vader steevast.
Het lag altijd aan het apparaat.
Als oplossing kocht hij een nieuwe TV.
Die zou wel doen wat hij wilde.
En ook deze afstandsbediening faalde.
Zijn mobieltje verdween steeds vaker in een la.
Zijn schaakstukken werden opgeborgen.
De grip begon langzaamaan te verdwijnen.
“Misschien tijd voor een testje mam?” zei ik tegen mijn moeder.
Toen mijn bezorgdheid toenam.
“Niks aan de hand met hem, hij stelt zich aan,” was steevast haar antwoord.
Maar er was wel wat aan de hand.
Mijn vader voelde dat zelf feilloos aan.
Hij bedreef topsport in het verbergen
van wat hij zelf allang wist.
Nawoord
Verwondering begint soms met anders kijken.
Niet naar wat iemand kwijtraakt,maar naar wat iemand probeert vast te houden.
Een afstandsbediening vol plakband.
Gele briefjes met zorgvuldig geschreven woorden.
Schaakstukken die langzaam verdwijnen.
Achter elke handeling schuilt een poging:om grip te bewaren, om zelfstandig te blijven, om jezelf niet kwijt te raken.
Met Zachte Verwondering gaat over dat moment van aandacht.
Over even vertragen voordat we oordelen.
Want soms vertelt niet het vergeten het verhaal,
maar alles wat iemand doet om te blijven herinneren.
Opmerkingen